Навика да глоѓа

Убаво е времево деновиве,сонцето отвара, а облаците даваат можност за празнење. Долго време притискаш чувства, насмевка по секоја цена, смеење, безгрижност во очи и храброст во чекор. Кога гуслата си го изгуслува своето, пружината затегната до максимум, следи опуштање, легнуваш во пена, слобода... Слобода да бидеш лут на себе, на луѓето околу тебе, на колите кои брчат, на општеството и она што го викаш родно место, среќа за ластовиците што летаат и нервоза затоа што физиолошки се изразуваат на твојот автомобил и свежо исчистената тераса, љубов и нељубов, слобода да тажиш, да се исплачеш и да знаеш дека е во ред... И тука следи она после дождот оди сонце, тркалото секогаш се врти, ќе биде подобро...а што ако после дождот следи пак дожд и уште поголема бура, а тебе ти е неверојатно убаво да стоиш сам на дождот? Кога ветрот прави корки на усните и остава солена црвеникава влага, а ти велиш гушни ме и подигни ме на воздушните јазли, помогни ми да летам. Што ако слободата да чувствуваш тага и празнотија стане толку топло чувство да те потсетува на дома? Тага, лутина, љубов за љубов, но не и вистински бакнеж и пеперутки, само насекаде, само кафе, само филм гледање, солзи и убавината кога очите ти се поголеми и побистри потоа, со сите вас топлинки и широк дуксер, и дома сум. Зарем не те плаши тоа? Мене премногу... Учиш некои работи за себе си со изминатите години, демек созреваш, а всушност случувањата те обликуваат по за сите непознат калап, како ќе се погодат и усогласат копците и забците.И одеднаш се наоѓаш во менѓеме пикнато во рерна, и стасуваш како глинено тесто, човече кое од трпење, приспособување и навикнување ја меша тагата за среќа, љубовта за мазохисам, несреќа, болка, дајте уште, уште , уште... После години поминати, учиш дека можеш се сам, а се плашиш дека можеби навистина некој ќе ти ѕирне во душата и ќе останеш баш таков-сам, патиш по допир на кој можеш безбедно да му се препуштиш, а свесен си дека грчот кој те држи понастрана од болка е единственото нешто што те оджува жив и истовремено она што ти ги убива сите шанси за споделено гушкање. Боли да си ти, боли да повредуваш други бидејки си тоа што си, а сепак уживаш... кога навикнуваш на негативности, би го препознал ли светлото и позитивната поларност? Кога ќе ти подадат рака за вистинска искрена љубов, ќе ја препознаеш ли и прифатиш? Ќе успееш ли да излезеш од таа комотна мемори пена на сагата, со голем силен чекор кој скоро секогаш ти ги разранува стапалата и разјадува раните на душата? Дали си доволно тврдоглав да се погледнеш во огледало и доволно брутален да си признаеш дека ова не беше среќното дете кое веруваше во розовите зајдисонце облаци и дувањето свеќи за да те сакаат мама, тато и дада?

Не се помирувај со болка, тага и медиокритет, можеш повеќе, заслужуваш планини со цвеќиња и зелена трева која понекогаш засекува? Знаеш како, знаeш точно како .... знаеш се...