Кажи ми

Кажи ми нешто, знаеш дека тишината ме оглувува од гласнотија...стадо труби, кои вдишуваат и издишуваат над мојата глава. Кажи ми нешто, јажето веќе одамна ни ги вцрвени дланките, старо и ветво, разјадено и разлистано, а гори со секој милиметар што ни пролизгува. Кажи ми зошто ја обожувам есента повеќе од пролетта, зошто сакам да се исплачам на среќни завршетоци подеднакво како и на тажни моменти? Можеш ли да ми кажеш зошто ја имам потребата да бидам челичната лејди секој пат, вратот исправен, погледот насочен благо нагоре и еден тон тежок терет од обврската и потребата секој од околу да е среќен, насмеан, весел, личен комичар кој работи на мисловен повик и личен неуспех доколку просторијата не цути како да е пролет, радост и спокој со млеко во рака и медоина од уста. Девојчица од челик, со атласовото време и бреме на своите плеќи, а доволна е еден искрена пријателска насмевка, прегратка, малку топлина, љубов и да се распаднам на милион парчиња како гикантска сложувалка, еден допир и сантата лед веќе потсетува на ланскиот снег, зошто? Зошто можам да трпам и траам додека душата самоуништувачки се јаде, па потоа тонам во сопствената тажна приказна која слепо води кон женска литература, преврзи една рана, излижи друга, гушни ќебенце да те згрее, чај-кафе, солзи... Бест селер станува типична Халмарк приказна, чик флик од корица до корица, и потоа корица на корица, зарем светов е преплавен со очајни жени, зошто, кажи ми зошто?

Планини, ливади, зеленило, ораница, цветни полиња, сонувам...внатрешна статичност која ме одвраќа од временските интервали поминати во од, зошто, ме познаваш, кажи ми зошто? Зошто љубов водење со изгрејсонце и зајдисонце, кога јас сум едноставно вљубена во сончевата топка кога не ми ги гори рожниците, во било кое време од денот кога ме разгалува со срамежливи додворувања, нежни и пердувести допири. Гледам во очи, пламени јазици во одсјај од стаклени перли, ги смируваат немирните води и се преминува во безтежинска состојба, лебдиме. Кажи ми зошто студот ми е неподнослив, а со првиот снежен растрес замислувам снежни ангели и црвени образи, памукчиња што потсетуваат дека на момент и на земјата е рај.
Зошто дијаметрална спротивност е фатална привлечност за моите мозочни бразди, душевни потреби и очи кои шараат, дланки кои изтражуваат... Кажи ми зошто трагам, барам, одново запознавам скриени агли и ќошиња, јас, минати чекори и идни патеки, веќе изодени плочници, минато есенските жолто суви листови и оние жешки песочни зрна кои следат, пируети на сите страни, упивање на сите слики.

А што тоа би ми кажал ти, што јас веќе не го знам... затоа што сонцето секогаш изгрева на исток, а заоѓа на запад, затоа, токму затоа. Затоа што зимата е секогаш ладно, а летото пеколно топло, затоа што се и секој се врти околу соствената оска, затоа што јас сум јас, а ти си ти. Зошто очајував да припаѓам некому, тебе, толку многу, попат заборавив дека веќе сум нечива, своја.

Кажи ми, зошто, раскажи ми... оркестарот одамна го одсвире своето, а гласнотијава никако да запре, труби, јажиња, јамки, рани и гушење. Кажи ми...