Потфрлив....

Кога пука нешто во тебе длабоко, го слушаат ли другите? Не мислам на љубовно слепило, па срце скршено, туку најпримитивното и суштинско ти, таа душата од внатре што те прави жив и посебен. Кога ќе се појават бразди, а тебе ти се случуваат бури, торнада и земјотреси, и имаш чувство дека некој те претепал, дали луѓето од околишот слушаат звецкање на стакленца, или бучава како земјата да се отвара. А храбар си, не ти се дава, што ради себе, да не се објаснуваш и да потрошиш живот од три дена, а што и од инает, со шмекерски насмев, па главата горе и ај донт гив а фак. Прашање ми е , дали полесно е да преќутиш и да трчаш 2 саати без престан дур не испразниш се, и задната трошка сила што би те натерала да пуштиш солза и покажеш слабост? Или можеби да земеш да вриштиш, урлаш, кршиш, се дур не го потрошиш тоа гнилото од тебе што ти ја труе и скапува суштината?
Многу прашања ми се мотаат низ глава, пошто во уши имам олуја од Ное потоп размери, а околу мене луѓево се како во убав пролетен ден со виножита и покрај тоа што нема дожд, едноставно ги има за уметнички дојам. А не ми се смее... ми се се трча и ми се плаче, ама еден убав осмех со бели забчиња чисто за пркосење, пиреј. Кога веќе не се вклопувам во ниеден шаблон, не исполнувам очекувања и туѓи желби....Никогаш доволно, никогаш тостојно, уште уште уштееее , давај уште, а празни рацете и гола сум останала. Туѓи желби, туѓи потреби, туѓи надежи, и кога се е туѓо, потфрлам, дури и кога потфрлам не сум сигурна дали е тоа доволно добро. Ќе ти пркосам, на сите вас, пиреј ќе бидам... живеам, не за тебе и остатокот, туку само за мене...