Капки сол

Го Мразам...

Го направив првиот чекор, прва зачекорив во вртлогот на непознатото, не ми беше страв, не се ни воздржував повеке, едноставно дозволив да се разлее целата збрка и конфузија која што ја таложев во себе и зачекорив.

Првиот бран ме однесе на некое чудно место...имаше боја, а очите сепак ми беа празни. Имаше мирис и допир, а јас бев без сензорско искуство. Единствено што знаев дека постои беше маглата, повремената сенка која што ме надгледуваше и боцкавото дрво, ...знаев дека се тука, а сепак не ги чуствував... Немаше никој... само темни облаци, магла и тоа проклето дрво... знаев дека е загатка, тоа го научив од тебе...фокусот ми беше непостојан и несигурен, променливите изчезнуваа и повторно се појавуваа. Група бели зајаци ме исфрли од оската на непознатото...сите беа растрчани, со пријателска насмевка под мустаките, но ја гледав ѓаволската слуз како им тече од муцките и пазувите. Ја изустив првата буква, а потоа следната и следнат и следната, звукот беше глув...не ме ни погледнаа, ја продолжија својата шематска рутина. Кога се обидов да запрам еден од нив, ме кутна на земја, а потоа со малите шепички ме турна во трнливото дрво, ме погледна мило со малите очиња. Каков проклет створ, сакав да го направам дел од мојата облека, можеби шапка,но неможев да стигнам до него, беше на врвот од долгата маса и ја пиеше својата петта чаша чај во денот. Се обидов да станам, но беше доцна, трњата веке беа длабоко, нивниот венум струеше низ мојата крв...  Како што се појавија, така и изчезнаа, зајците повеке ги немаше, ме оставија сама да се справувам со маката и болката. Проклети зајци, ги мразев, ги презирав, со сласт ќе ги уништев... Не успеав да го исполнам она што си го ветив себе си... бев во досег на новиот солен бран...ме вовлече во себе и отуги. Повторно боја, воножито, мирис, светлина, хармонија и мир..рај со најјакиот пеколен зачин кој ми ја гори кожата...сеуште ги носев трњето на себе, го чуствував отровот кој што го смени она што бев,..мојот белег од непознатата битка. Се изгледаше прекрасно, но халуцинирачки нерално. Веќе ништо не беше исто, утрото не ме радуваше како порано, снегот не ме ослободуваше, дождот не ме разнежнуваше, не бев благодарна на секое ново утре. Веќе ништо не беше исто...Веке јас не постоев,..оставив зад себе еден тегав створ со ранета психа и пцовисан дух. Веќе ништо не беше исто... солениот бран уништи се... Го мразам тој солен бран...