Заспиваш, сонуваш кошмари, се будиш- безусловен редослед. Не сум стигнала ни да трепнам, а веќе клинците и чувствувам длабоко околу срцето, не вдушувам, не издишувам, не се поместувам, не ни треперам, знам дека било какво движење ќе го притисне чрапалото, упатувајќи ги оштриците во центарот на срцето. Болка која убвива. Потта набрекната во исчекување на напливот на болка. Знам дека ќе ми пукне срцето и сета душа останата во него, не ќе можам понатаму. Затоа не се помрднувам, не ни трепнувам, затоа што знам дека нема да преживеам, премногу болка за мене. Што и да е ќе помине, болка- дај и некој ден плус минус, ама кога еднонасочно, неколебливо живиниот столб оди нагоре.... како да кажеш доста. Заспиваш, сонуваш кошмари и се вудиш...но што да правиш кога кошмарот ти станува дел од реланоста, како да се разбудам од она што не го сонувам? Кога боли, ми рекоа удри се на друго место, првата повреда ќе ја занемариш... а веќе пепел ја сторив кожата, тигар со сршени заби и нокти и изветвена кожа, а сеште ми ги држи оштрите карчиња камен во грло... Како да се предадам, да кажам доста, зарем не залужив избор, право на глас, не жртва-туку спас...затоа што животот ваков е зарѓана бодликава жица. Да знаев, ....сакам само да знаев... ќе се дадев себе... Немам многу заслуги за да бидам овде, не сега....Сакам да сменам места, сакам замена, зошто никој не ме слуша.
No comments:
Post a Comment