Залепив нови сликички во албумот. Неочекувано ми ги дадоа, на неконвенционален начин, онака спонтано... Ги имам, имам, имам, немам, немам, немам... не барам бројчиња туку само комбинација од карактеристики. Не ми сметаат, не ми прават разлика боите, прифатливи се сите…ниту аглите, ниту оштриците, сакам се, отворена кон се, само да se вклупат во облакот од катјони во кој се движам и функционирам.
Пукање позитива електрицитет на сите можни страни, па да видиме што ќе врати назад. Обоени парчиња хартија со човечки лица на нив... укличено ладало, па да видиме што ќе фрли вртелешката накај мене... Веќе имав видено многу сликички, опаковки без број, дали ќе успеам да ја најдам баш онаа што ќе се вклопи во екстериерот што го нудам, и интериерот што себично го кријам. Албумот е отворен, сега чекаме...
Полека и внимателно одпакувам, ѓи кинам ќошињата, ѓи одлепувам краевите...наплив на адреналин, пот на дланките, треперење на прстите, избор од пет случајни ликови, но не така случајни личности. Разгледувам, детално анализирам, ехо ритуал...ја најдов. Старо празно место...ново пополнето, лице со секогаш свежа насмевка, искрени црти на лицето, проѕирен штитник на очите. Збор неизустен кој смирува, мисла не помислена која создава искреност, допир кој создава пријатна топлина. Нова сликичка залепена, едно празно место прешкртано, уште една комбинација на слух, вид, насмевка и најбитно мисла што прават да се чувствувам како најголемиот пријател со милион прегратки околу себе. Ново лице. Нов пријател...ти благодарам.
No comments:
Post a Comment