Дали знаеш дека те мразам? А се почна така мило, так анаивно...те видов , те гушнав и знев дека ќе те сакам до крајот на животот. Ми текнува на деновите кога шетавме во паркот, и деновите кога се креивме за никој да не не види. Беше толку смешно за сите кога решиме да им кажеме дека се сакаме...деца, и нивната дечја игра...
Помина време,..заминав, па дојде ти па ти замина ..дојдов јас, игра на верверци кои место својот орев го земале голото зајаче за грицкање. И пак дојдов јас, и пак замина ти, и така повторно и повторно и повторно, се додека не се заврши се, и јас решив да останам. Ме земаа на неколку дена да избегам од едноличното шаренило, да земам здив кој што ќе ме обогати, а не задуши како секојпат дотогаш...Тие неколку дена ми го сменија животот... Сватив дека те сакам повеке одколку што сакав да признаам, повеќе одколку што сакав да верувам, мислев дури и повеќе од самата себе. И чекав да си се вратам од недојдија да ти го кажам тоа, сакав да те израдувам, сакав да ти ветам дека секогаш ќе бидам со тебе, сакав да ми ветиш дека секогаш ќе бидеш присутен да ме крепиш. Сакав, и сакав и сакав, и како што го пишувам ова, и се потсетувам што се сакав, чуствувам како ми се напрегаа жилите, а нервите веќе се усвитени од жар...Веќе не е љубов тоа што чуствувам, сега е омраза.
Споделив се што имав да споделам со тебе, и кога веќе не остана ни ништо ми рече да си одам...Не си бил сигурен дека сакаш да имаш толку многу љубов покрај тебе, нежноста си можел да ја добиеш и на друга страна, а грижата..па што е толку битно дали некој се грижи за тебе, дали некој може да спие навечер само затао што не те слушнал во текот на денот...тоа воопшто не ти беше битно.... И стоев така немо и скаменето, не знаев каде да се свртам, на која страна да се упатам, затоа решив да останам. Реченицава ме потетува на нешто што го напишав за неа, и неможам да поверувам дека копам од истото место на емоции и чуства...затоа што не си заслужен, не си вреден ни да бидеш близу нејзиниот пиедестал...но така е...
Останав... и чекав да ми подадеш рака, да ме развлечкаш по патот, да ме растрнеш и потоа повторно составиш...чекав, чекав ... се изгубив себе, чекајќи те тебе... Газам врз себе, се прескокнувам себе...се додека не остане ништо од мене??? Е не ќе може така пријателе...Се има свој крај...те оставив да плукаш по мене, оставив самата да се газам себе...до бескрај не ќе може.... Не верував дека некогаш ќе се случи ова... тебе почнав да те мразам тебе, ради тебе почнав да се мразам и себе... Знам дека секогаш ќе те сакам... но денес драги мој, денес е денот кога почнав да те мразам... Те презирам... Верувај ми ќе те уништам. Дали знаеш дека те мразам?
No comments:
Post a Comment